آخرین بار که مرا دیده اند.لباس پاره ای بر تن داشتم که گریبانش دریده شده بود.زخمی بر سینه و پا برهنه بودم با تاول هایی بر پاهایم که از دویدن و نرسیدن بود.قفسی بر دوش می کشیدم که میله هایش از جنس ترس از آزادی بود و وحشت پریدن و آن را یا دستان خویش ساخته بودم  و در آن میزیستم.

  آشفته بودم و صورتم غرق در هذیانی مبهم  که از پیشانیم جاری بود.گاه از انگشتانم قطره ای کوچک از نور میچکید.از عابران راه میپرسیدم اما به سخنانشان گوش نمیدادم سنگها را میشمردم وسنگینی شان را بر دوش میکشیدم.شب ها را با ناله سحر میکردم و روزها را با نگریستن به هیچ.

 تمام اینها را دیوانگانی که مرا در راه دیده بودند برایم بازگو کردند.آنها را دوستان خویش میدانم زیرا در کلامشان ذره ای سیاهی نیست.آنها را به دیوانگی میپسندم و ایشان نیز مرا به آشفتگی. 

 آیا کسی از شما مرا دیده؟