آفتابگردان خواب خورشید را میدید و باغچه رویای آبپاش را.

     تاک از طناب زرد بالا میرفت.

         دیوار از درد ترک هایش مینالید.

             و مهتابی ایوان دور از چشم ماه چشمک میزد.

پ ن:چند وقتی که چیزی برای گفت و نوشتن تدارم.شاید فقط زوکوند آپ کنم.البته اون هم نه به این زودی.احتیاج به یه دنیا آرامش دارم.هر کس که داره لطفا آدرسشو برام بذاره.میخوام تمام نگرانی ها و نا آرومی هامو بذارم تو یه کیسه و آویزونش کنم یه جای دور.

پ ن۲: از تمام کسانی که آغوش گرم و گشاده دارن برای کمک دعوت به عمل میاد.

پ ن۳: تا حالا از این "پ ن"(په نون) بازیا نکرده بودم.عوارض خوندن وبلاگ آنوسیا س.

پ ن۴:یه مدت خداحافظ.