"...در این چند هفته آخر مهم ترین تمرینی را که یک دلقک باید انجام دهد،یعنی تمرین حرکات صورت را انجام نداده بودم.دلقکی که اساسا با حرکات اعضای صورتش باید تماشاگر را جذب کند،میبایستی سعی کند اعضای صورتش را تمرین دهد.قبلا همیشه پیش از شروع تمرین،مدتی روبروی آینه می ایستادم و در حالی که زبانم را از دهانم خارج میکردم،خودم را از نزدیک نظاره می کردم تا احساس بیگانگی را از بین ببرم و به  خودم نزدیکتر شوم.بعدها دست از این کار برداشتم و بدون اینکه از عمل خاصی کمک بگیرم،حدود نیم ساعت در روز به خود مینگریستم واین کار را آنقدر ادامه میدادم که حضور خودم را نیز از یاد میبردم:از آنجایی که تمایلات خودستایی در من وجود ندارد،بارها در زندگی ام چیزی نمانده بود که کارم به جنون بکشد.بعد از انجام این کار خیلی راحت وجود خودم را فراموش میکردم،آینه را برمیگرداندم و اگر بعدا در طول روز  به شکلی تصادفی خودم را در آینه میدیدم،وحشت میکردم:آن کسی را که در آینه میدیدم،مردی غریبه در حمام و یا دستشویی منزل من بود،کسی که نمی دانستم آیا او موجودی جدی است یا مضحک،مردی با بینی دراز،و صورتی به سان ارواح-وآن وقت بود که از ترس تا آنجا که توان داشتم با سرعت پیش ماری میرفتم تا خودم را در چشمان او نظاره کنم تا از واقعیت وجود خویش مطمئن شوم......وقتی از تمرین به خانه باز میگشتم،پیش ماری میرفتم وخود را آنقدر به او نزدیک میکردم تا خودم را در چشمانش ببینم:در چشمان او کوچک و تا اندازه ای غیر قابل تشخیص میشدم،اما در عین حال خودم را میشناختم.من همان کسی بودم که چند لحظه پیش از دیدنش در آینه دچار هراس و وحشت شده بودم."

  طراحی و نقاشی از انسان موضوعیه که همیشه مورد توجه نقاشان و مجسمه سازان بوده و هست.طراحی از چهره و بدن انسان از لذت بخش ترین و شاید مشکل ترین موضوعات در طراحی و نقاشی باشه.از نظر استادم نقاشی از انسان در اوج و بالاتر از دیگر موضوعاتی هست که برای  نقاشی به کار برده میشوند.و من فکر میکنم این در اوج بودن به این خاطره  که انسان زیباترین موجودیه که در عالم وجود دارد.

  این بار چندتا از کارای طراحی از بدن و فیگور را گذاشتم.البته عکس هارو در جای دیگری آپ لود کردم.عکس های دیگری نیز در گالری خواهید دید که کارای قدیمی سه بعدی هستند که با فوتوشاپ انجام دادم.امیدوارم از دیدنشون لذت ببرید.

لینک گالری عکسها در DeviantArt                   

                                                              

           

با غرورم جنگیدم و شکستش دادم.و بر پیروزیم مغرور شدم!

قلب هایی که با یک ضربان می تپند صدای همدیگر را میشنوند.

   فکر می کنم دارم به زخم خوردن عادت میکنم.به اینکه امور زندگیم اونطوری که دوست دارم و میخوام پیش نره.به اینکه دل ببندم و دل بکنم.به اینکه بشینم و ببینم که چطور بقیه میرن و من می مونم.دارم به اینا عادت میکنم.شاید به این خاطر باشه که درد اولین زخمی که خوردم هنوز توی سینه ام مونده.

  دارم تحمل میکنم.دردیو که همیشه این موقع سراغم میاد.از شنیدن حرفایی که برام بوی جدایی میده.هیچ وقت جنبه دوست داشتن رو نداشتم چون هیچ وقت بلد نبودم دور باشم و دل بکنم.هر دفعه باید به یه نوعی جدا بشم و بعدشم تنها بمونم.فهمیدن و باور کردن و تطبیق دادن دنیایی که هست با چیزی که من از دنیا برداشت می کنم و می خوام سخته.

   احساس هایی که تکرار میشن رویاهای تکراری خواسته های تکراری و درد های تکراری با خودشون میارن.اسیر و دلبسته این تکرار شدم.باید ازش دل بکنم. 

تهی بودن امروز را از انباشته بودن دیروز بیشتر دوست می دارم.

خالی بودن به از پر بودن از پوچی ست.

  امشب در ساعات خاموشی و بی برقی دور هم نشسته بودیم .صحبت از حافظ شد و در همان حال  تفالی به دیوان خواجه شیراز زدیم که آمد:

"دارم امید بر آن اشک چو باران که دگر        برق دولت که برفت از نظرم باز آید "

مانند پینوکیو شده ام، دلم میخواهد آدم شوم!

از اولین باری که طرح هایم را در وبلاگ گذاشتم حدودا پنج ماه میگذرد توی این مدت بیشترین کلیک روی طرحهای دست بوده.کسانی که روی طرح ها کلیک کردند به دنبال طراحی از دست و پا بودند و این شاید به این خاطر  باشد که اولا طراحی از دست تقریبا از نظر سختی در حد طراحی از چهره است و اینکه در بین طرحهایی که دراینترنت هست طراحی از دست به اندازه کافی پیدا نمیشود.برای همین تصمیم گرفتم این بار چند طراحی از دست انجام بدم و برای کسانی که دنبال مدل و نمونه میگردند بگذارم.

                    

برای دیدن همه طرح ها روی ادامه مطلب کلیک .

ادامه مطلب...

چه ساده کمرنگ شد دوستی ام با یک دوست!

قدم بر میدارم

                   و به یاد می آورم روزهای سرد زمستان را

   با تمام شکوفه های یخ زده اش

و با تمام پرندگان زندانی در قفسش

و با تمام نگاه های خیالی اش.

قدم بر میدارم

                   و به یاد می آورم شب های سرد زمستان را

  با تمام خاکسترهای داغش

و با تمام لحظه های انتظارش

و با تمام سکوت مرگبارش

---------------------------------------

   یادش به خیر پاییز

  به یاد تمام سطرهایی که هرگز نخواندم.

و به یاد تمام حرفهایی که هرگز نشیندم

و به یاد تمام سیم های خارداری که هرگز به شکوفه تبدیل نشدند.

 

(آنچه خواندید نوشته ای از یک دوست بود که امروز یک بار دیگر خواندم بیشتر از دفعه قبل از آن خوشم آمد.زیباست با تمام حسهایی که برایم زنده می کنه با فضای غمناک و دوست داشتنی.البته به قول خودش هیچ کس حسی را که او درک کرده را نخواهد فهمید. از آنجایی که نوشته را کاملا بدون اجازه نویسنده برای شما گذاشتم اگر حذف شد نگرانش نباشید...نگران من باشید!)

نمیدونم چی بگم.اما میدونم که میخوام بگم.

   چقدر زود گذشت پنج-شش ماه از سال به چشم به هم زدنی تموم شد.حس میکنم گذز زمان سریع تر شده وقتی سنم کمتر بود زمان کند تر و گاه شیرین تر از الان می گذشت.روزهام شب میشه و شبها روز بدون اینکه بدونم به کجا میرمو کجا هستم. زندگی بدون چیزی که بهت زندگی میبخشه سخته. زندگی در سکوت و در لحظات با خود بودن.

    امشب خیلی ساکته توی دنیای مجازی هم خبری نیست.فقط یک نفر! چه سکوتی صدای پنکه بالای سرم صدای فن کامپیوترم و برخورد هوای نسبتا ختک با دستام و نگاه به صفحه کلید سپید و انگشتام و مانیتور.امشب همش همینه ساده و ساکت.

  از گفتن این حرفا احساس رضایت نمیکنم .قسمت کردن غصه هام اونم تو روزگای که همه تشنه شادی هستن خیلی کار خوشایندی نیست.