کویر سکوت کرده بود و هیچ نمی گفت، ماه پرسید:" چه شده که امشب قفل لب نمی گشایی و هیچ بر زبان نمی آوری؟" کویر گفت:" قفل دل است که نمی گذارد لب ار هم بگشایم.": ماه گفت:" کلید قفل دل در همدلی است، سخن بگو." کویر با صدایی  که گویی با خود نجوا می کند گفت:" از رویت خجلم زیبا روی."ماه گفت:" از چه خجلی؟" کویر پاسخ داد:" هیچ نپرس که هیچ نخواهم گفت." ماه این بار گفت:" اگر پاسخم را ندهی  چهره  ام را در پس سیاه ترین ابر خواهم پوشاند تا دگر خجل نباشی." کویر گفت:"از تهی دستی ام خجلم از آنکه برای چون تو ماهی چیزی ندارم که هبه کنم  به جزخار و خس و باد های داغ هیچ  در کف ندارم...کاش باغی بودم تا گلی یا نغمه ی بلبلی را پیشکشت می کردم...اما..." کویر آهی کشید و سکوت کرد.
  ماه به کویر گفت:" باغ تشنه نهرها و چشمه ها و محتاج آفتاب است تا سبز بماند و به گلها و سرسبزی درختانش می نازد ....اما کویر را دریایی هم نمی تواند  سیراب کند زیرا  تشنه ی آب نیست،بلکه مشتاق مهناب است .کویر عریان است  هر آنچه دارد بر کف نهاده. خجل مباش که  تنها تویی که مهتاب را می نوشی و عریانیت بهتر از دریایی  تجلی گاه رخ من است."