هفت سال بود که  ماریا هر روز دو باراز این راه  عبور می کرد برای رسیدن به ایستگاه اتوبوس و برگشتن به خانه مجبور بود که از کنار خط آهن قدیمی رد بشود پیاده روی خسته کننده ای بود چون اطراف خط آهن هیچ چیز برای تماشا کردن وجود نداشت نه درختی نه مغازه ای نه آدمی، فقط ریلهای فلزی راه آهن با الوار های زیرش و سنگریزه های اطرافش بود الوارهایی که  همگی به هم شبیه بودند و پشت سر هم تکرار می شدند. خیلی  وقت ها به این فکر می کرد که چقدر زندگیش شبیه این خط آهن تکراری و خسته کننده است.
   سالها و روزها بدون اتفاق خاصی به همین ترتیب گذشته بود از بیست سالگی که به خاطر ور شکستگی کارخانه محل کارش از آنجا بیرون آمده بود تا الان دربایگانی اداره ای متوسط کار می کرد. تمام این سالها رو تنها زندگی کرده بود خودش فکر می کرد که به خاطر صورت کشیده ولاغرش و اینکه بیش از حد ساکت  و خجالتی هست و همیشه سرش را پایین می گیرد تا به حال کسی ازش خوشش نیامده.این ها تمام فکرهایی بودند که هر روز موقع پیاده روی از کنار خط آهن از ذهنش می گذشتند. 

 
   آن صبح هم مانند بقیه روزها در حال عبور از کنار خط آهن بود.به خاطرسردی هوا سرش را زیر انداخته بود و یقه ی پالتو قدیمی اش را بالا داده بود و دوباره تمام این فکرها داشتند از ذهنش رد می شدند ازهمه شان خسته شده بود، به سرعتش اضافه کرد گویی که می خواست ازتمام آن فکرهای همیشگی و تکراری فرار کند،از راه آهن از زندگی یکنواختش و از همه چیز خسته شده بود ،اما انگار فایده ای نداشت و راه فراری  نبود  شروع به دویدن کرد تند تر دوید تا شاید بتواند افکارش را پشت سر بگذارد ولی ناگهان پایش به مانع سختی گرفت وبا صورت به سختی زمین خورد.چند لحظه درهمان حالت خوابیده ماند و بعد به آرامی سعی کرد تا از روی زمین بلند شود.
  تمام بدنش درد می کرد کف دستهای یخ زده اش که روی سنگریزه ها خورده بود به شدت می سوخت، دستهایش را مشت کرد و به زیر پالتواش فشار داد کم مانده بود که زیر گریه بزند اما جلوی اشک هایش را گرفت و ایستاد و لنگان لنگان به سمت ریل رفت و رویش نشست به محض نشستن درد و سرما را در پنجه ی پایش احساس کرد  خواست کفشش را ازپا بیرون آورد که چشمش به پنجه ی کفش افتاد با خود گفت:"وای نه..!!!"کفش کهنه کاملا دهان باز کرده بود .این بار دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد ، سرش را روی زانوهایش گذاشت و با صدای بلند گریه کرد صدای گریه اش در تمام محوطه راه آهن می پیچیداشکهایش طوری سرازیر می شدند که گویی پایانی برایشان نبود.

  مدتی گذشت دیگرصدای گریه شنیده نمی شد،آرام شده بود و تنها هر چند لحظه یک بار نفس عمیقی می کشید وبا  آستین پالتو بینی اش را  پاک می کرد به کفش پاره اش نگاهی انداخت ، به یاد آن یک جفت کفشی افتاد که در ویترین مغازه ای دیده بود، کفش های پاشنه بلند  قهوه ای با آن سگک های پروانه ای شکل رویشان.از کفشهای زمخت وبد ریخت و ارزانش خسته شده بود. از درون لنگه کفش پاره نگاه به  پنجه آن انداخت مثل این بود که کفش هم از درد آن ضربه فریادی ابدی کشیده است.
در همان لحظه چیزی در نوک کفش توجه اش را جلب کرد یک قاصدک  در دهان کفش گیر کرده بود، دیدن قاصدک در آن فصل سال وآن هم در محوطه راه آهن که در اطرافش هیچ باغ یا علفزاری وجود نداشت عجیب بود .با دو انگشت  به آرامی قاصدک را گرفت و  به صورتش نزدیک کرد، بزرگ وسفید و درخشان بود قاصدک را در کف دستش گرفت و به آرامی به آن دمید قاصدک بالا رفت در هوا چرخی زد و پایین آمد،این بار محکم تر فوت کرد قاصدک بالاتر رفت وبازبه نرمی پایین آمد با دیدن قاصدک تمام دردهایش را فراموش کرده بود.

 بلند شد یک نفس عمیق کشید و با شدت به زیر قاصدک فوت کرد ،قاصدک با سرعت اوج گرفت  چرخید و پایین آمد اما قبل از آنکه به دسترسش برسد  نسیمی وزیدن گرفت و قا صدک را دور کرد . به دنبال قاصدک دوید  و تلاش کرد تا آن را بگیرد چند بار بالا پرید اما موفق نشد نمی خواست  که قاصدک را از دست بدهد    قاصدک  اندکی پایین آمد فرصت را غنیمت شمرد،تمام نیرویش را جمع کرد و پرش بلندی زد  و قاصدک را در مشتش گرفت  آنقدر خوشحال بود که متوجه اتفاقی که افتاده بود نشد .

   مشتش را آرام باز کرد و  نگاهی با قاصدک انداخت سر جایش بود ایندفعه قاصدک را رو به جلو پرواز داد و به دنبالش دوید اما یک مشکلی وجود داشت موقع دویدن زمین را زیر پاهایش حس نمی کرد واین خیلی عجیب بود ایستاد فکر کرد که شاید پاهایش از سرما بی حس شده اند پس نگاهی به پایین انداخت و در همان لحظه جیغی بلندی از سر ترس کشید. این غیر ممکن بود او در حدود یک متر و نیم از زمین فاصله داشت و در هوا معلق بود دست هاش رو روی صورتش گذاشته بود وبا چشمانی که از تعجب و ترس گرد شده بودند به فاصله خودش از زمین نگاه می کرد باورش  غیر ممکن بود.

   فکر کرد که شاید بعد از زمین خوردن مرده باشد و الان هم این روحش است که دارد به طرف بهشت پرواز می کند به دنبال جنازه ی خودش روی زمین گشت اما به جز لنگه کفشش چیزی پیدا نکرد. آرام پنجه ی پای برهنه اش در هوا تکان داد  اثری از زمین سخت نبود هنوز به اتفاقی که افتاده بود شک داشت شاید خواب می دید جاره اش یک نیشگون بود " آآآِِِِِِی ی ی ی ی" مطمِین شد که خواب نیست اما  حالا جطور باید پایین می آمد مدتی فکر کرد و بعد دستهایش را از هم باز کرد و شروع به بال زدن کرد یک متر دیگر از زمین فاصله گرفت  بال زدن را متوقف کرد دستهایش را به آرامی به پایین آورد و بدنش رو به زمین خم کرد ، موثر بود فرود آمد و روی زمین ایستاد کمی ترسیده بود اما بیشتر از آن هیجان زده شده بود قلبش به سرعت می تپید تصمیم گرفت باز هم بپرد پاهایش را خم کرد خیز گرفت و به هوا پرید  از زمین فصله گرفت در اوج ایستاد و بعد به آرامی پایین آمد فوق العاده بود بی نظیر بود هیچ کس حتی فکرش را هم نمی توانست بکند که روزی بی هیچ وسیله ای پرواز کند می خواست دوباره پریدن را امتحان کند پس خیز گرفت و پرید و شروع به بال زدن کرد اوج گرفت واز زمین دور شد قاصدک درخشان معجزه کرده بود.

                                                                          پایان قسمت اول